Mijn ervaring met hoogbegaafdheid en DCD (dyspraxie)

Hoogbegaafdheid en DCD kunnen een verwarrende combinatie zijn. Het is het constante spanningsveld tussen snel denken en een uitvoering die niet altijd meekomt. Ik ken dat gevoel als geen ander. Hoewel ik er als volwassene minder hard mee word geconfronteerd, blijft de dynamiek tussen mijn hoofd en mijn lichaam een bijzonder verhaal.

De Gymzaal als Spiegel

Als kind was bewegen voor mij vaak een bron van pure frustratie. Een bal vangen of gooien? Niet aan mij besteed. Bijna elke sport voelde als een vreemde taal die ik niet sprak. Bij gym werd ik standaard als laatste gekozen, een klassiek scenario dat diepe indruk maakt.

Het pijnlijkste was misschien nog wel het oordeel van de buitenwereld. Omdat ik intelligent was, zagen leraren mijn fysieke worsteling vaak aan voor een gebrek aan inzet. Ze dachten dat ik lui of ongemotiveerd was, terwijl ik intern een marathon liep om simpelweg mee te komen. Zelfs leren fietsen was een enorme opgave, een berg waar ik met angst tegenop zag – al heb ik die top uiteindelijk wel bereikt.

De Fijne Motoriek: Een Lichtpuntje

Gelukkig liet mijn fijne motoriek me niet in de steek. Ik kon me helemaal verliezen in knutselen en gedetailleerd werk. Dat is bij DCD lang niet altijd het geval; ik weet dat er mensen zijn voor wie veters strikken of klein handwerk een dagelijkse strijd is. Dat stukje bleef mij bespaard, wat me destijds een veilige haven bood in een verder onhandige wereld.

Als een Stotteraar die Zuiver kan Zingen

De echte bevrijding kwam in de puberteit. Ik begon soepeler te bewegen en ontdekte het uitgaan. Op de dansvloer in de discotheek gebeurde er iets magisch: ik merkte hoe fijn het was om vrij te bewegen. Het ging niet om het drankje, het ging om de vrijheid.

“Voor mij was het alsof een stotteraar ineens ontdekt dat hij loepzuiver kan zingen.”

Eindelijk had mijn lichaam een manier gevonden om te spreken zonder te haperen. Dansen gaf me het zelfvertrouwen en het besef dat mijn lichaam niet alleen een beperking was, maar ook een instrument voor expressie.

De Omgekeerde Wereld: Simpel is Ingewikkeld

In mijn werk en dagelijks leven zorgt de combinatie van HB en DCD voor een vreemde omkering. Door mijn hoogbegaafdheid bloei ik op bij complexe taken; die geven me rust en focus. Maar door de DCD zijn juist de “simpele” handelingen vaak een struikelblok. Dit zorgt voor uitdagingen, zeker nu ik na een ziekteperiode weer re-integreer:

• De valkuil: Goedbedoelde adviezen zoals “Begin maar met wat makkelijks” of “Ik heb een simpel klusje voor je”.
• De realiteit: Juist die ‘eenvoudige’ taken kosten mij vaak onevenredig veel energie en putten me extra uit.
• De kracht: Wat anderen ingewikkeld of zwaar vinden, is vaak precies de plek waar ik mijn energie en rust weer terugvind.

Mijn Eigen Kompas

Ik heb inmiddels geleerd om mijn eigen gevoel hierin serieuzer te nemen. Ik hoef me niet langer te meten aan wat voor een ander “logisch” of “verstandig” is. We vullen elkaar aan: de één is sterk in de basis, de ander ziet de complexe verbanden.

Mijn weg naar herstel en werkplezier loopt niet via de gebaande paden van eenvoud, maar via de uitdaging die mijn brein nodig heeft. Ik heb geleerd mijn eigen handleiding te lezen, en die is – net als ikzelf – prachtig complex.

Kort uitgelegd: Wat is DCD?

DCD (Developmental Coordination Disorder), ook wel dyspraxie genoemd, is een hapering in de aansturing van het lichaam door de hersenen. Het plan in je hoofd is helder, maar de uitvoering door je spieren verloopt minder vloeiend. Handelingen die voor anderen vanzelfsprekend zijn (zoals vangen, fietsen of plannen), kosten iemand met DCD veel bewuste denkkracht en energie. Bij hoogbegaafdheid zie je vaak dat we dit proberen op te lossen met ons verstand, wat enorm uitputtend kan zijn.

Wil je meer weten over de achtergrond van DCD en hoe dit brein werkt? [Lees dan hier mijn uitgebreide artikel over DCD en neurodivergentie].